Αν ακούσεις το «κρατς» από τα φύλλα στην πρώτη πιρουνιά και αμέσως μετά νιώσεις το σιρόπι να έχει φτάσει μέχρι το εσωτερικό, τότε η δουλειά έχει γίνει σωστά. Αυτή η σιροπιαστή πίτα με φύλλο κρούστας παίζει ακριβώς με αυτή την αντίθεση: καλοψημένες, τσαλακωμένες κορυφές από πάνω και μαλακές, ζουμερές πτυχές από κάτω, ποτισμένες με μια αφράτη κρέμα γιαουρτιού.
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται ούτε να ανοίξουμε φύλλο ούτε να ασχοληθούμε με στρώσεις και αλείμματα μία προς μία. Τα φύλλα κρούστας σουρώνονται σαν ακορντεόν και μπαίνουν όρθια, το ένα δίπλα στο άλλο, στο ταψί. Οι πτυχές που δημιουργούνται δεν είναι απλώς για την εμφάνιση. Ανάμεσά τους εισχωρεί το μείγμα με το γιαούρτι, τα αυγά, τη βανίλια και το λάδι, ενώ αρκετές άκρες μένουν εκτεθειμένες και ψήνονται περισσότερο. Έτσι δημιουργείται αυτή η χαρακτηριστική ανάγλυφη, χρυσαφένια επιφάνεια.
Το γιαούρτι είναι το υλικό που κρατά το εσωτερικό της πίτας πιο γεμάτο και υγρό. Μαζί με τα αυγά δίνει σώμα στο μείγμα, ενώ η βανίλια αρωματίζει διακριτικά χωρίς να φορτώνει το γλυκό. Και επειδή πρόκειται για σιροπιαστή πίτα, το ψήσιμο έχει μεγάλη σημασία: θέλουμε τα φύλλα να πάρουν πραγματικά χρώμα πριν δεχτούν το σιρόπι.
Εδώ εφαρμόζουμε και τον κλασικό κανόνα της διαφοράς θερμοκρασίας. Το γλυκό βγαίνει ζεστό από τον φούρνο και συναντά το κρύο σιρόπι. Το αφήνουμε έπειτα ήσυχο να κάνει αυτό που πρέπει: να τραβήξει σταδιακά το σιρόπι ανάμεσα στις πτυχές του φύλλου.
Κόβεται σε τετράγωνα κομμάτια και είναι από εκείνα τα γλυκά ταψιού που την επόμενη ημέρα έχουν αποκτήσει ακόμη πιο δεμένη υφή. Στο πιάτο φαίνονται καθαρά οι στρώσεις του τσαλακωμένου φύλλου και η αφράτη, σιροπιασμένη βάση – μια πολύ απλή τεχνική που τελικά δίνει πολύ πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα απ’ όσο προδίδουν τα υλικά της.
Υλικά
- 5 αυγά
- 1 κεσεδάκι γιαούρτι
- 1 βανίλια
- 1/2 πακέτο φύλλο κρούστας
- 2¼ φλιτζάνια του τσαγιού ζάχαρη για την πίτα
- 1 μπέικιν πάουντερ
- 3/4 φλιτζανιού του τσαγιού σπορέλαιο
- 2¼ φλιτζάνια του τσαγιού ζάχαρη για το σιρόπι
- 4 φλιτζάνια του τσαγιού νερό
- Λίγο σπορέλαιο για το ταψί
Εκτέλεση
Ξεκινάμε από το σιρόπι, ώστε να έχει αρκετό χρόνο να κρυώσει. Βάζουμε σε μια κατσαρόλα το νερό και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Μόλις αρχίσει ο βρασμός, αφήνουμε το σιρόπι να βράσει για 5 λεπτά. Αποσύρουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει εντελώς.
Λαδώνουμε ελαφρά ένα ταψί 32 εκ. Παίρνουμε ένα ένα τα φύλλα κρούστας και, χωρίς να τα πιέζουμε, τα σουρώνουμε με τα χέρια μας ώστε να σχηματίζουν πτυχές σαν ακορντεόν. Τα τοποθετούμε στο ταψί το ένα δίπλα στο άλλο, μέχρι να καλυφθεί η επιφάνειά του. Δεν χρειάζεται να είναι απόλυτα ομοιόμορφα. Οι διαφορετικές πτυχές και οι ακανόνιστες άκρες είναι αυτές που θα δημιουργήσουν την ωραία υφή μετά το ψήσιμο.
Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε τα αυγά και τη ζάχαρη και τα δουλεύουμε καλά με σύρμα χειρός. Προσθέτουμε το γιαούρτι, το σπορέλαιο, τη βανίλια και το μπέικιν πάουντερ και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές και αφράτο μείγμα.
Ρίχνουμε το μείγμα σταδιακά πάνω από τα σουρωμένα φύλλα, προσπαθώντας να πάει παντού και να εισχωρήσει ανάμεσα στις πτυχές. Δεν ισιώνουμε τα φύλλα, καθώς θέλουμε να παραμείνει η ανάγλυφη επιφάνειά τους.
Ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 175°C για περίπου 40 λεπτά, μέχρι η επιφάνεια να αποκτήσει έντονο χρυσαφένιο χρώμα και τα φύλλα που εξέχουν να έχουν ψηθεί καλά.
Μόλις βγάλουμε την πίτα ζεστή από τον φούρνο, την περιχύνουμε σταδιακά με το κρύο σιρόπι, φροντίζοντας να κατανεμηθεί σε ολόκληρη την επιφάνεια. Δεν ρίχνουμε βιαστικά όλο το σιρόπι σε ένα σημείο.
Αφήνουμε την πίτα να σταθεί και να απορροφήσει το σιρόπι πριν την κόψουμε. Όσο ξεκουράζεται, το εσωτερικό γίνεται ζουμερό και οι γεύσεις δένουν καλύτερα.
Για πετυχημένο αποτέλεσμα, τα φύλλα δεν πρέπει να στριμωχτούν υπερβολικά μέσα στο ταψί. Χρειάζονται μικρά κενά ανάμεσα στις πτυχές ώστε να περάσει το μείγμα του γιαουρτιού. Εξίσου σημαντικό είναι να ψηθεί καλά η πίτα και να αποκτήσει δυνατό χρυσαφένιο χρώμα πριν σιροπιαστεί.
Αν αντισταθείτε και δεν την κόψετε όσο ακόμη καίει, θα ανταμειφθείτε. Όταν το σιρόπι απορροφηθεί και η πίτα σταθεί, κάθε τετράγωνο κομμάτι κρατά μέσα του τις κυματιστές στρώσεις του φύλλου, ενώ η επιφάνεια παραμένει πιο καραμελωμένη και λαχταριστή. Είναι από τις περιπτώσεις όπου το «τσαλάκωσε και βάλ’ το στο ταψί» καταλήγει πολύ πιο εντυπωσιακό απ’ όσο ακούγεται.
0 التعليقات:
إرسال تعليق